8 t/m 15 september

Verslag van het goederentransport naar de Spaanse asiels van 8 tot 15 september 2007

Dit transport is tot stand gekomen in samenwerking met Johan en Jeanette Senhorst.

Wij Piet en Hennie Moes verzamelen altijd veel hulpgoederen voor arme asiels in het buitenland. Hennie doet de organisatie en Piet de reis om de spullen te brengen.

Wij zaten voor dit transport nog met een probleem, en dat was een aanhanger. Een kennis van ons, Erik, had al aangeboden om met zijn volkswagen transporter mee te gaan, mar toen moest er nog een aanhanger komen. Een aanhanger is wel te huur, maar dat gaat ook weer een paar honderd euro kosten, en de kosten van het transport zijn ook al tussen de 900 en 1000 euro aan tol en brandstof. Dus we moesten kijken of er iets op een andere manier mogelijk was.

Toen kwamen we op de Podencodag in Amersfoort in contact met Johan en Jeanette Senhorst, die goederen verzamelen voor het asiel San Anton (Villamartin). Zij hadden wel goederen, maar geen transportmogelijkheid. Op die dag werd besloten om dit transport te combineren. Johan Senhorst kon via zijn werkgever ( De Witte Smid aanhangwagens) regelen dat wij een aanhanger meekregen (zonder kosten) en wij zouden voor hun de hulpgoederen naar San Anton (Villamartin) brengen.

Dus alles werd geregeld en er werd een datum geprikt. De reis zou zijn van 8 tot en met 15 september 2007.

Hieronder volgt een overzicht van de verzamelde spullen voor de arme asiels.

2000 bakjes vlees, 4000 zakjes hondensnacks, 4 zakken nieuwe riemen en halsbanden, 4 zakken gebruikte riemen en halsbanden, 95 hondenmanden, 200 dekens, 100 hondenjasjes (gemaakt door Jeanette Senhorst), 3 zakken handdoeken, 8 dozen honden en kattensnoepjes, 4 zakken speelgoed, 1 rol van 50 meter schaduwgaas, 10 dekkleden, 4 dozen medicijnen en verbandmiddelen, 10 benches, 8 grote voertonnen, 800 kilo voer, 100 blikjes vlees, 3 kunststof hondenhokken, 30 voerbakken, 2 dozen hondenkoekjes.

Ook is er nog een lading snacks, bakjes vlees, dekens, voertonnen enz. met een transport naar Roemenie gegaan, omdat wij niet alles wat we verzameld hadden mee konden nemen. Het belangrijkste is dat het toch bij de arme zielige hondjes terecht komt, ongeacht in welk land.

Op vrijdag 7 september de aanhanger opgehaald bij Johan en Jeanette Senhorst, en 's middags kwam Erik en hebben we de boel ingepakt.

Wat een hoop spullen. Daar zullen ze ongetwijfeld erg blij mee zijn.

Zaterdag 8 september

Om 6.00 uur zouden we vertrekken, maar het werd 10 minuten later. Het was regenachtig toen we vertrokken, maar zoveel te zuidelijker we kwamen, zoveel te warmer het werd.

Het was erg rustig op de weg en we konden lekker opschieten. De bedoeling was om ook nu weer tot Bordeaux (1200 kilometer) te rijden en daar te overnachten. Om 20.30 uur waren we in Bordeaux en hebben hetzelfde hotelletje opgezocht waar ik in april ook heb overnacht. Nog ergens een hapje eten en naar bed, want het was een lange dag.

Zondag 9 september

Om 7.00 uur opgestaan, ontbijtje genomen en om 8.00 uur vertrokken. Vandaag moesten we nog 650 kilometer naar het eerste en tevens het armste asiel van dit transport. Het asiel in Guardo.

Dit asiel is zeer arm en we hebben heel veel moeite moeten doen om met de mensen van het asiel in contact te komen. Zij spreken geen woord engels en wij spreken geen woord spaans. Ook wisten ze niet met de computer om te gaan, wat ze intussen hebben geleerd. Via een kennis die voor ons kon vertalen, hebben we toch contact kunnen leggen. Deze mensen hebben nog nooit enige hulp van iemand gehad voor hun asiel en hebben gebrek aan alles.

We waren om 15.15 uur in Guardo, hebben de auto bij de kerk neer gezet en gebeld. Omdat wij geen spaans spreken en zij geen engels heb ik alleen gezegd Piet, Holanda en Santa Barbara (zo heet de kerk waar wij stonden).

Dit bleek voldoende te zijn, want even later kwam Genoveva de voorzitster van de stichtng van het asiel eraan. Wij moesten van haar even wachten in een restaurantje bij de kerk, en iets te drinken nemen, want zij moest nog even weg. Een half uurtje kwam ze terug met de andere vrijwilligsters van het asiel, Belen, Marie en Sylvia. Na met allemaal kennis te hebben gemaakt, achter de dames aangereden naar het asiel.

Tjonge, tjonge wat een armoe bij het asiel. Ik heb intussen meerdere asiels in Spanje gezien, maar dit was in en in triest.

We hebben een rondleiding gehad in het asiel en foto's gemaakt. De communicatie verliep met handen en voeten.

Na de rondleiding moesten we nog even wachten, want Genoveva had geregeld dat er een cameraploeg van de regionale tv kwam en een verslaggever van de regionale krant, die gelukkig ook een beetje engels sprak.

Toen ging de aanhanger open en begonnen we met uitladen!!!!

Genoveva en de andere dames werden vreselijk emotioneel, toen ze alle spullen zagen die ze kregen. Ze hebben constant lopen te huilen.

Wat waren die mensen ontzettend dankbaar!!!!

Wij werden ook nog geintervieuwd, maar eigenlijk overvalt je dit hele gebeuren zo, dat het ook voor ons heel aangrijpend en emotioneel was, en ook wij wel even moesten slikken, als je ziet dat de dames zo dankbaar waren.

Maar zo zie je wel waar je het voor doet!!!

Naast alle goederen die ze van ons hebben gekregen, hebben ze ook nog voor € 500 Drontal ontwormingstabletten van Wereldpootjes gekregen. Daar ook nog even foto's van gemaakt.

Toen alles opgeruimd, de hondenhuisjes in elkaar gezet, alles afgesloten en toen werden we naar het hotel gebracht, wat ze voor ons geregeld hadden, daar even opfrissen en eten en daarna uitleg gehad van Genoveva ( de verslaggever fungeerde als tolk) over de stichting. Het grondstuk waar ze de honden houden hebben ze van de gemeente gekregen. Ze hebben nu 130 honden geplaatst in 5 jaar tijd. Ze hebben geen contacten met het buitenland. Ook hebben we nog een dvd gezien met een stukje over het asiel wat op de spaanse tv is geweest. Ze hebben op dit moment 57 honden.

Genoveva heeft wel 10 boeken met info over de honden van het asiel, en kan er wel dagen over praten. En ze bleef tussendoor maar huilen. En steeds zei ze weer, we hebben nog nooit geen hulp gehad, en nu krijgen we in een keer zoveel goederen. Ongelooflijk!!!! Om 00.30 uur zijn Genoveva en de verslaggever vertrokken en zijn wij naar bed gegaan. Wat een emotionele dag is dit geweest!!!!

Maandag 10 september

Vanmorgen om 8.00 uur opgestaan, ontbijtje genuttigd, en om 10.30 uur waren Genoveva en Belen bij het hotel en hebben we nog een rondje sightseeing Guardo gehad. Ook moesten we nog even bij de plaatselijke juwelier en de slager naar binnen, want ze wou ons even laten zien dat daar potjes staan met foto's van de honden, dit is voor donaties.

Om 11.15 uur afscheid genomen (weer emoties) en op naar ons volgende asiel in Segovia. Ongeveer 300 kilometer. Het is heerlijk weer, ongeveer 26 graden.

We waren om 15.00 uur in Segovia, Ana gebeld waar we stonden en op haar gewacht, want ze haalt ons op. Na de begroeting achter haar aan gereden naar het asiel en daar de ander vrijwilligers ontmoet, en toen heeft ze ons alles laten zien wat er, sinds ik hier in april was, opgeknapt is. Ze heeft nu een nieuw kattenverblijf waar ze heel trots op is. Je kunt zien dat het daar al iets verbeterd.

Ook hier weer de aanhanger uitgeladen en natuurlijk waren zij ook erg blij met de spullen.

Alle honden kregen gelijk een lekkere snack, voor velen het eerste lekkere hapje in hun leven.

Er waren op dat moment maar weinig honden, 41 stuks, 8 katten en 2 kittens.

Daana heeft Ana ons naar het hotel gebracht zodat we ons konden opfrissen en toen zijn we met Ana de stad ingegaan. Ze heeft ons verschillende bezienswaardigheden van Segovia laten zien. Om 21.00 uur had ze ergens afgesproken met haar zwager en zus en een bestuurslid van de stichting, om te gaan eten. Na het eten naar het hotel en slapen, want het was zoals elke keer als je in Spanje bent weer en vermoeiende dag.

Dinsdag 11 september

Om 9.00 uur werden we opgehaald door de zwager (naam vergeten) van Ana om ergens te gaan ontbijten, daarna naar het asiel om de aanhanger op te halen die we daar gisteren hebben laten staan en toen vertrokken naar Ubeda (420 kilometer).

We waren om ongeveer 16.00 uur in Ubeda en zijn naar het huis van Mercedes gegaan. Daar kennis gemaakt met de man van Mercedes en iets gedronken. Toni een van de vrijwilligsters van het asiel kwam ook bij Mercedes en samen zjn we toen naar het asiel gegaan. Ook daar alles uitgeladen en natuurlijk waren ook zij weer superblij met alle spullen die ze kregen.

Bij Mercedes in het asiel waren veel honden, 100 stuks. De aanhanger achter gelaten bij het asiel en weer naar haar huis gegaan. 's Avonds de stad ingeweest, natuurlijk sightseeing en ergens gegeten. We slapen vannacht bij Mercedes in huis en niet in een hotel.

Woensdag 12 september

Vanmorgen om 8.00 uur opgestaan, natuurlijk een klein ontbijtje (anders kennen ze daar niet) en om 9.00 uur vertrokken naar het asiel San Anton in Villamartin. Dit verliep niet zo voorspoedig, want we kregen een wegomlegging via een zandweg van 12 kilometer. Dus dat schoot niet echt op en toen waren we ook nog eens de weg kwijt en zaten we in the middle off nowhere. Ergens maar op goed geluk een afslag genomen en we kwamen in Villamartin aan.

Met Saskia (van het asiel) gebeld en die heeft ons opgehaald. Achter haar aangereden naar het asiel en alles bekeken en foto's gemaakt. Onze indruk van dit asiel was, dat het vergeleken met bijvoorbeeld het asiel in Guardo, super de luxe is.

Ook hier weer alle spullen uitgeladen en darna heeft Saskia ons naar het appartement gebracht waar we vandaag gebruik van mogen maken. Om ongeveer 15.00 uur heeft Saskia ons opgehaald om ergens te gaan eten. Verdere verplichtingen voor de avond hebben we geweigerd omdat we gewoon moe zijn van ale indrukken e.d. Wel nog even een paar boodschappen gedaan en s avonds lekker met de benen omhoog voerbal gekeken. Hier waren we wel aan toe.

Donderdag 13 september

Om 9.00 uur naar het asiel gegaan en nog wat foto's gemaakt en snacks uitgedeeld aan de honden. Daarna afscheid genomen van Saskia en de medewerkers en vertrokken naar de volgende afspraak.

We hadden nog een afspraak in de buurt van Utrera om 5 galgo's op te halen en mee te nemen naar Nederland.

Het was eigenlijk niet de bedoeling om honden mee terug te nemen, maar om leeg terug te rijden als er een paar zielige hondjes met smart zitten te wachten om naar hun nieuwe huisje te gaan is ook jammer. Dus vandaar dat Hennie thuis nog het een en ander geregeld heeft met Greyhounds Rescue. Die mensen waren dolblij met het aanbod van ons om honden voor hun mee te nemen.

Zo gezegd, zo gedaan.

Tussen 10.00 uur en 11.00 uur hadden we afgesproken op een bepaald punt om de honden in ontvangst te nemen.

Om 12.00 uur dar weer vertrokken richting Ubeda, waar wij weer bij Mercedes zouden overnachten en de honden zouden een nachtje logeren in het asiel van Mercedes.

Toen we bij het huis van Mercedes aankwamen nog even lekker gezwommen en daarna naar een naburig dorpje waar ze afgesproken had met haar man om een hapje te gaan eten. Daarna naar huis en naar bed.

Vrijdag 14 september

Vandaag om 7.30 uur opgestaan, ontbijtje en naar het asiel gereden. De 5 galgo's weer ingeladen, aanhanger achter de auto en naar huis.

Het wordt een lange dag, want we rijden in een ruk door, ongeveer 2300 kilometer. Als we vertrekken regent het hard en is het maar 16 graden. Later op de dag wordt het weer mooi weer.

We konden goed opschieten en waren echte kilometervreters. Onderweg contact gehad met het thuisfront, want we gaan in Hazeldonk de honden overdragen aan Greyhounds Rescue.

Om 5.15 uur waren we in Hazeldonk en enkele adoptanten van de honden waren ondanks het vroege tijdstip toch daar naartoe gekomen om hun hondje in de armen te kunnen sluiten.

Ook de mensen van Greyhounds Rescue (Mieke en Geert) waren aanwezig en waren erg blij dat we de honden hadden meegenomen en dat we weer heelhuids aangekomen waren. Daar even en tijdje staan kletsen en toen nog het laatste stukje naar huis. Om 8.45 uur was ik thuis!! Erik moest nog ongeveer 25 kilometer en was dan ook weer thuis..

Ik wil iedereen die goederen heeft geschonken heel hartelijk bedanken!!!

Deze hele reis hebben we met zijn tweeën gemaakt. Erik die zijn auto beschikbaar stelde en ik.

Het was weer een zeer vermoeiende en emotionele reis, maar je weet wel weer waar je het voor doet. De plannen voor een volgend transport zijn er al weer. Zoals het nu lijkt ergens in april 2008