Verslag van ons vierde transport met hulpgoederen naar de arme asiels in Spanje, van 25 september tot en met 2 oktober 2008
Er zijn altijd als we terug komen van een transport alweer plannen voor het volgende transport. Meestal gaan we in april en september, dus 25 september was het weer zo ver. Het was eerst de bedoeling om 18 september te vertrekken , maar dat kwam de vrijwilligers van 2 asiels niet zo goed uit. Isabel uit Caceres was dan met vakantie en Mercedes uit Ubeda had die week familie te logeren die meehelpen met de Feria de Tapaz, waar ze altijd geld mee ophalen voor het asiel. Zodoende werd het vertrek 1 week later en wel 25 september. Dit transport is gedaan door Piet en Hennie. We gaan nu naar Guardo, Osa de la Vega, Ubeda en Caceres.
In de weken voor ons vertrek heb ik Hennie contact opgenomen met de asiels om te vragen wat het belangrijkste was wat ze nodig hadden, om zodoende spullen voor elk asiel mee te nemen waar ook werkelijk behoefte aan is.
We zijn inmiddels zover dat we zelf een grote auto en een aanhanger met huif hebben, dus dat is geen probleem meer.
Een paar dagen voor ons vertrek al begonnen met het inladen van de auto en aanhanger.
De lijst met goederen die we meenemen voor de asiels:
965 kilo hondenbrokken, 165 kilo kattenbrokken, 500 alu folie bakjes hondenvlees (132 kilo), 500 alu folie bakjes kattenvlees (50 kilo), 3 dozen kattensnoepjes, 24 dozen hondenkoekjes a 4 kilo (96 kilo), 1 doos vol Rask, 1 blik kittenmelkpoeder, 4 blik puppymelkpoeder, 4 dozen medicijnen/frontline.ontworming, 32 hondenmanden, 180 dekens, 3 zakken halsbanden, 3 zakken tennisballen, 3 zakken hondenspeelgoed, 3 rollen zeil, 8 rollen schaduw/windbreekgaas, 1 trimtafel + scharen + mesjes + kammen enz.,
Donderdag 25 september
Om 5.00 uur vertrokken, want we moesten wel tot Bordeaux (1200 kilometer), anders komen we de volgende dag zeer laat aan in Guardo. De reis verliep voorspoedig. Hard rijden lukte niet want we waren natuurlijk zwaar beladen.
Om 20.15 uur waren we in Bordeaux waar we in een goedkoop hotelletje (Quick Palace) een kamer hadden en direct naar bed en slapen want het was een lange dag geweest.
Vrijdag 26 september
Om 6.00 uur opgestaan, even snel een ontbijtje en snel weer in de auto en rijden, zodat we vroeg in de middag in Guardo zijn. Onderweg begaf onze Tom Tom het, en we hadden geen gedetailleerde kaarten bij ons, dus dat werd even zoeken.
Om 15.15 uur waren we in Guardo waar we de auto weer bij de kerk Santa Barbara hebben geparkeerd en Genoveva hebben gebeld. Een half uurtje gewacht (heerlijk op een bank in het zonnetje) en toen kwam Belen met Loly ( lerares Engels) en even later kwam Genoveva. Het weerzien was natuurlijk weer erg emotioneel. Loly fungeert als tolk want Belen en Genoveva spreken geen woord Engels en wij geen Spaans.
Eerst even naar een cafeetje om iets te drinken en even wat bijgekletst. Genoveva vertelde dat Zeus de grote mastin die al een tijd in het asiel zat was geadopteerd. Ook vertelde dat ze 2 weken geleden een mastin hadden gevonden (9 jaar oud) hij was gechipt en ze hebben de eigenaar gebeld, maar die wou die “oude hond” niet terug. Wij wilden hem natuurlijk graag zien.
Daarna naar het asiel. En wat ik toen zag!!! Piet had mij natuurlijk al van alles over het asiel verteld en voor hem was het allemaal bekend, maar het asiel is zo in en in triest, geen fatsoenlijke hokken en omheiningen, alle hondjes die zo graag een knuffel wilden.
Ze hadden oude bedspiralen als afscheiding met een stapel stenen ervoor, zo erg als je in die omstandigheden je werk moet doen.
Alle honden in het asiel zijn stapelgek met Genoveva en Belen, zo ontroerend, ja dan moet je wel even huilen.
We hebben aan alle honden koekjes uitgedeeld, geaaid, geknuffeld en veel foto’s gemaakt. Hier zou je elke dag wel willen zijn, schoonmaken, opruimen, opknappen, en heel veel knuffelen met de honden.
En toen gingen we naar het terrein waar de Mastin van 9 jaar oud (Coronel) zat. Wat er door ons heenging toen we hem zagen kan ik niet beschrijven. Zo’n grote Mastin met droopy ogen.
We zijn bij hem in de omheining gegaan en hebben lekker met hem geknuffeld, en lief dat hij was. Oooooooo super. Ik heb echt een potje bij hem staan janken. Hij mankeert volgens mij van alles, heeft artrose, zijn wolfsklauw was helemaal ontstoken hij was vreselijk mager, maar wat een hond. GEWELDIG!!!
Daarna alle spullen uitgeladen, waar ze natuurlijk weer heel blij mee waren.
We hebben Coronel nog een paar hondenkoekjes en een bakje vlees gegeven en hebben hem huilend achter gelaten.
Toen zijn we naar ons hotel gegaan. Eerst hebben we ons op onze kamer even opgefrist en samen een potje zitten huilen om de hond. (Ja hoor, Jut en Jul zitten samen op een hotelkamer te huilen). Ook erover gesproken of we hem gaan adopteren. Op dat moment hebben Piet en ik afgesproken dat Piet hem in November met het vliegtuig gaat halen. Even een hapje gegeten (voorzover dat bij mij mogelijk was, want ik liep constant met een brok in mijn keel, vanwege Coronel en vanwege de erbarmelijke omstandigheden van het asiel). En als je dan ziet met hoeveel liefde de dames het asiel draaiende houden, ECHT GEWELDIG!!!
Later in de avond kwamen Belen en Genoveva en hebben wij ze verteld dat we Coronel wel willen adopteren, maar dat Piet hem in November met het vliegtuig haalt. Ze beloofden ons dat ze heel goed voor hem zouden zorgen. Toen ze weg gingen, hebben we afgesproken dat we de volgende ochtend nog even bij het asiel afscheid van Coronel gingen nemen, en natuurlijk van Genoveva en Belen. ‘s Nachts natuurlijk geen oog dicht gedaan, want Coronel spookt steeds door je hoofd. Wel heb ik erover liggen denken hoe we het asiel nog beter kunnen helpen. Ik ga komende winter een brief schrijven naar de Burgemeester met het verzoek of de gemeente bouwmaterialen en/of geld beschikbaar wil stellen, en dat wij er met een groepje mensen naartoe gaan om er 1 of 2 weken te gaan bouwen om de leefomstandigheden van de honden en de werkomstandigheden van de dames te verbeteren.
Zaterdag 27 september
We waren ’s morgens al erg vroeg wakker en toen tegen elkaar gezegd, de hond is al 9 jaar, als Piet hem in November haalt, duurt weer 1,5 maand, waarom nemen we hem niet op onze terugweg mee. Het was ongeveer 200 kilometer omrijden. Zo gezegd zo gedaan. We gingen toch nog even naar het asiel om nog even naar Coronel te kijken en hebben toen tegen Genoveva en Belen gezegd dat we Coronel woensdag op de terugweg ophalen en meenemen naar huis. Bij het asiel afscheid genomen van Coronel en hem verteld dat we hem woensdag komen halen, afscheid genomen van de dames, en zoals altijd met tranen. Ja, we hebben er wat aan afgejankt die week.
Om 9.30 uur verder gereden, want we moesten vandaag naar Osa de la Vega, wat nog wel een stukje rijden is. Het is 500 kilometer.
We kwamen ’s middags tegen 15.00 uur aan in Osa de la Vega bij Sonia. Hier is Piet in April ook geweest. Sonia is een vrouwtje die in haar huis en tuin de zwerfhonden opvangt en de zwerfkatten uit de hele buurt te eten geeft. Ook bij haar weer een lading voer, speelgoed enz. gebracht. Ook had ze vooraf gevraagd of wij ook een grote mand voor haar hadden, want er was wel eens een moeder met pups, en daar wou ze graag een mand voor. We hebben haar 2 zeer grote manden meegenomen.
Bij haar natuurlijk ook met de honden geknuffeld en even rondgekeken hoe ze de honden in de tuin heeft. Nou de honden komen hier niets te kort. Ze hebben een schuur in de tuin gebouwd, waarvan de hele dag de deur openstaat, dus de honden kunnen binnen of buiten zijn. In de schuur staan allemaal manden met dekens. En ze hebben natuurlijk de grote tuin ter beschikking.
De gehele avond natuurlijk veel over honden gekletst. ‘s Nachts bij Sonia in huis geslapen.
Zondag 28 september
Vanmorgen niet zo erg vroeg uit bed, want de afstand die we vandaag moesten rijden is van Osa de la Vega naar Ubeda en is 270 kilometer.
Om 9.00 uur vertrokken. We kunnen al merken dat de aanhanger en de auto niet meer zo zwaar zijn als bij ons vertrek, want we kunnen al gemakkelijker de bergen op.
Om 12.45 uur waren we in Ubeda bij het huis van Mercedes, en we waren net op tijd, want ze zouden om 13.00 uur vertrekken naar een feest. Ze hadden daar al gezegd dat als wij voor 13.00 uur aanwezig waren dat wij meekwamen. Dus snel even een douche en samen met Mercedes en haar man naar het feest. Het was een feest met veel eten en drinken. Wat mij opviel is dat de Spanjaarden volgens mij heel veel eten, er was een barbeque en giga schalen met salades en heel veel fruit van eigen fruitbomen.
Er waren op het feest maar 2 personen die een heel klein beetje Engels spraken, dus dat was wat minder.
Ook liep er een pupje rond, die natuurlijk veel bij mij op schoot zat en waarmee je lekker kon knuffelen.
Om 17.30 uur weer naar het huis van Mercedes en daar even een uurtje lekker lui op de bank gehangen en natuurlijk gepraat over de honden, het asiel enz.
Tegen 20.00 uur zijn we nog naar Ubeda gegaan om het oude gedeelte van de stad te bezichtigen. Om 22.30 uur waren we weer thuis, toen moesten we nog eten (ja, ze eten daar erg laat en dat zijn wij helemaal niet gewend). Om 23.00 uur nog een warme maaltijd, en dan naar bed. We blijven nu 2 nachten bij Mercedes in huis.
Maandag 29 september
Vanmorgen om 8.00 uur opgestaan, een hapje gegeten en met Mercedes en andere vrijwilligers naar het asiel gegaan. We hebben onze auto met aanhanger bij een ouder echtpaar neergezet, die jaren terug het asiel zijn begonnen, maar die nu i.v.m. leeftijd alleen af en toe wat hondjes opvangen. Bij deze mensen in de schuur bewaren ze ook de voorraden, sinds er in december 2007 is ingebroken in het asiel en ze alles weggehaald hebben. De medicijnen worden bij de vrijwilligers thuis bewaard.
We gaan met elkaar in een terreinwagen naar het asiel, want de weg ernaartoe is zeer slecht. Toen we bij het asiel aankwamen zagen we gelijk dat er een hondje aan een boom was vast geknoopt, met een zakje met brokjes en een bakje (die op de kop lag) maar waar vermoedelijk wat water in heeft gezeten. Toen ik dit zag kreeg ik het echt te kwaad, zo’n klein hondje en doods en doodsbang. Later zagen we dat hij steeds probeerde te poepen maar dat dat niet lukte, toen bleek dat hij een hele grote bult onder zijn staart had, en blijkbaar niet kon poepen. Dus met dit hondje moesten ze naar de dierenarts. Piet en ik hadden het er moeilijk mee dat mensen zulke dingen doen, maar de vrijwilligers vertelden ons dat dit orde van de dag is, en dat ze blij zijn dat ze een hond(je) vast knopen aan de boom of aan het hek, omdat ze ook wel eens andere methodes gebruiken. Een paar weken geleden zijn er nog 2 pups over de hoge muur gegooid, 1 was er dood en de ander heeft het gelukkig gered.
In het asiel allemaal honden die graag willen knuffelen, dus dat ook veel gedaan, helpen schoonmaken, opruimen en veel foto’s gemaakt.
De hokken zijn momenteel goed, maar ze hebben geen stromend water en nog geen electriciteit, maar door de gemeente is er nu toestemming gegeven om het electrisch aan te leggen, en het zal nu binnen 2 maanden gerealiseerd worden. Er is een donatie voor de aanleg van het electrisch toegezegd door een Nederlandse stichting, dus het geld is nu ook geen probleem.
Alle honden zijn erg vrolijk, maar willen natuurlijk allemaal graag aandacht.
Na een aantal uren in het asiel te hebben doorgebracht zouden we weer weggaan, en deden de poort open, en ja hoor weer een hondje, deze was vastgeknoopt aan het hek.
Tjonge tjonge het breekt toch je hart als je dat steeds ziet.
De vrijwilligers daar vertelden ook, dat ze in het begin dat ze in het asiel werkten, alle dagen liepen te huilen, maar aangezien het dagelijks gebeurt, worden ze daar wat harder in, en dat moet ook wel, want anders zou je dat werk niet kunnen doen en zou je er zelf kapot aan gaan.
We hebben de vrijwilligers allemaal weer afgezet in de stad en toen weer naar het huis van Mercedes, daar lekker gedouched (was ook wel nodig na met alle hondjes te hebben geknuffeld) en even lekker in de tuin gezeten. Even een uurtje rust. Toen eten, weer een uurtje rust en toen naar het oudere echtpaar gegaan waar onze auto met aanhanger stond en de spullen uitgeladen.
Die mensen zijn altijd zo vreselijk blij en kijken er echt niet naar dat het voer 6 maanden over de houdbaarheidsdatum is. Als ze geen voer hebben geven ze de honden droog brood, nou dan zijn de brokken (ook al is de datum verlopen) een lekkernij.
Daarna ’s avonds even naar een oud stadje geweest met mooie bezienswaardigheden en een halsband gekocht voor Coronel. Omdat Mercedes ’s avonds kaarten had voor het theater, waar ze ook graag naartoe wou, had ze geregeld dat wij om 21.00 uur Lia (een vrijwilligster van het asiel en Engelse) zouden treffen in Ubeda. De hele avond met Lia en een andere vrijwilliger in een cafeetje in Ubeda zitten kletsen en om 24.00 uur weer naar huis en snel naar bed, want we waren erg moe.
Onderstaand stukje over het transport staat inmiddels op de web-log van het asiel van Ubeda.
Agradecimiento a / Grateful thanks to Piet and Hennie
Piet and Hennie
Agradecimiento a Piet y Hennie:
Agradecemos a estos amigos holandeses su preocupación por las Protectoras españolas, entre ellas la nuestra. No es la primera vez que nos envían material que recogen en su país. Hace unos días vinieron desde holanda con un remolque e hicieron una parada en Úbeda. Nos trajeron comida, mantas, camas y demás material para el mantenimiento de nuestros niños. Para nosotros ha sido un placer tenerlos con nosotros y deseamos que se hayan encontrado a gusto durante el breve periodo de tiempo que permanecieron en la ciudad. Muchas gracias, amigos
Grateful thanks to Piet and Hennie
We are sincerely grateful to our dutch friends and their efforts for the Spanish refuges, one of those being ours. It's not the first time that they have sent us materials that are collected in their country. Some days ago they came all the way from Holland! with a trailer and stopped in ubeda. They brought us many things including food, blankets, beds all the necessary for our babies!! It was a pleasure to have them and we hope that they enjoyed their visit to the city. Many many thankyous!! friends!!!
Piet, Hennie y un grupo de voluntarios
Dinsdag 30 september
Vanmorgen om 8.00 uur opgestaan en om 9.00 uur afscheid genomen van Mercedes (natuurlijk weer emotioneel). We wilden niet te laat gaan rijden, want we moesten vandaag van Ubeda naar Caceres en dat is 455 kilometer.Van de oostkant van Spanje naar de westkant.
Caceres is het asiel waar onze mastin Landon (Don) vandaan komt. Wij waren erg benieuwd naar dat asiel, want volgens de berichten zou het erg arm zijn.
Wij waren om 15.00 uur in Caceres en de auto geparkeerd bij Carrefour (een grote supermarkt), dit hadden we met Isabel afgesproken. Wij zouden haar dan bellen en zij zou ons dan ophalen. Na een half uurtje was Isabel er en zijn we achter haar aangereden naar het asiel.
Isabel heeft ons alles laten zien in en om het asiel, en wat een verschil met bijvoorbeeld Guardo. In Caceres hebben ze de boel goed voor elkaar, ze zijn niet rijk, maar de hokken e.d. zien er perfect uit. Ook de grote honden (bijvoorbeeld mastins) hebben een groot terrein waar ze kunnen rennen. We hebben ook het hok gezien (nummer 9) waar Don 3 jaar heeft gezeten.
Ook daar de spullen uitgeladen.
We hadden heel veel kattenspullen bij ons.
Kattenvoer kan ze ook heel goed gebruiken want ze voeren ook zwerfkatten. Nog even met een hondje gespeeld met een balletje. De huif van de aanhanger afgehaald, want dan kunnen we morgen zonder huif rijden en dat is beter.
Daarna met Isabel naar haar huis, want we zouden bij Isabel thuis slapen. Kennis gemaakt met haar vriend die heerlijk gekookt heeft en gezellig op het dakterras zitten eten en heel veel praten over honden.
Tegen tienen naar bed gegaan, want we wilden morgen vroeg vertrekken.
Woensdag 1 oktober
Om 5.00 uur opgestaan, even een kop koffie en samen met Isabel naar het asiel, want we zouden voor een Duitse Stichting 4 hondjes meenemen. Snel de hondjes in de bench en rijden. We hadden nog een behoorlijke rit voor de boeg, want we moeten natuurlijk vanaf Caceres nog weer naar Guardo om Coronel op te halen.
We waren om 11.30 uur in Guardo, daar de 4 kleine hondjes nog even uitgelaten, een bedje voor Coronel gemaakt in de auto, zodat hij met zijn oude botten toch een beetje comfortabel kan liggen, foto’s gemaakt en afscheid genomen.
Ook gezegd dat het de bedoeling is, dat wij in April 2009 weer komen. Over onze plannen om contact met de Burgemeester op te nemen natuurlijk nog niets gezegd.
Om 12.00 uur met tranen weer vertrokken.
Het was heel raar, maar Coronel heeft net zolang naar het asiel zitten te kijken tot hij het niet meer kon zien. Hij ging liggen en wij moeten dan een stukje door de stad rijden, dan maken we een bocht en dan kun je op een gegeven moment het asiel vanaf de weg aan de andere kant in de verte zien liggen. Coronel ging daar weer zitten en bleef weer net zolang naar het asiel kijken als mogelijk was. Hij heeft dus blijkbaar echt afscheid genomen, was heel raar, en wij werden er gewoon naar van.
De 4 kleintjes achterin waren de hele weg stil, alleen als je stopte piepten ze even, maar zodra je weer reed waren ze rustig.
We wilden deze dag zover mogelijk rijden, want dan waren we morgen weer bijtijds thuis. We hebben gereden tot Poitiers, en vandaar was het nog ongeveer 1000 kilometer naar huis.
Ja en dan wordt het zoeken naar een hotel, want als je 5 honden bij je hebt is dat natuurlijk niet gemakkelijk.
Bij het eerste hotel (Quick Palace) gevraagd, maar er mocht maar 1 hond op een kamer.
Op naar het volgende hotel, dat was helemaal volgeboekt.
Dus we zeiden al tegen elkaar, we laten hier op een verlicht terrein de honden uit, geven ze een lekker bakje vlees te eten, en proberen in de auto maar een paar uurtjes te slapen. Toen zagen we in de verte een Etap hotel en we dachten we gaan daar nog maar eens vragen. Het was toen 21.30 uur. De receptionist vroeg hoeveel honden heeft u, ik dacht, liegen heeft geen zin dus ik zei 5. Het zijn er 4 kleintjes en 1 grote. Oei zei hij, de kamers zijn eigenlijk te klein voor 5 honden. Waarop ik zei, o dan nemen we 2 kamers, 1 persoon op 1 kamer met 2 honden en de andere persoon op een kamer met 3 honden. Nou dat was gelukkig geen probleem. Dus Piet heeft alleen Coronel meegenomen, want het was het belangrijkste dat Piet zou kunnen slapen, want die rijdt, en Coronel is wel rustig en ging wel liggen slapen.
Ik wist van te voren als we de kleine hondjes uit de bench zouden doen dat die hun energie nog kwijt moesten na een hele lange dag in de bench, dus voor mij zou er van slapen niet veel terecht komen.
Toen ik de kleintjes uit de bench deed, renden ze constant de kamer door, over het bed (waar ik een kleed over had gelegd), en maar spelen met elkaar. Tegen 2.00 uur waren ook de kleintjes moe en zijn gaan liggen slapen, toen kon ik ook nog een uurtje slapen want we hadden afgesproken dat we ’s morgens om 4.00 uur weer wilden gaan rijden.
Donderdag 2 oktober
Om 3.30 uur weer opgestaan, de honden in de auto en weer rijden. We konden zo vroeg, lekker opschieten en zaten tijdens de ochtendspits in Parijs wat natuurlijk wel ophield.
Net als gisteren waren de hondjes de hele weg stil, en ook Coronel lag steeds lekker te slapen.
We hadden afgesproken dat we de overdracht van de honden bij het Gelredome in Arnhem zouden doen, dat lag voor hun goed op de route en voor ons ook, en je hebt daar grote parkeerplaatsen waar je rustig even kunt staan.
We hadden telefonisch contact met de mensen van de Duitse stichting, en doorgegeven dat wij er om ongeveer 14.00 uur zouden zijn. We waren er om ongeveer 13.50 uur dus moesten nog even wachten. Om 14.00 uur kwamen ze eraan, dus lekker op tijd, want je wilt dan ook wel graag naar huis. De honden in de bench laten zitten en overgezet in hun auto, papieren afgegeven, de hondjes richting hun nieuwe baasjes en wij richting huis.
Om 16.00 uur waren we thuis. Moe, nog steeds allerlei dingen die door je hoofd spoken, maar wel voldaan, dat je weer zoveel hulp ter plekke hebt kunnen bieden.
Op onderstaande link kunt u alle foto's bekijken die tijdens dit transport zijn gemaakt.
http://www.mijnalbum.nl/Album=YKSWNGZU
Hierbij willen we weer iedereen bedanken die dit transport weer mogelijk hebben gemaakt. Want als we geen goederen krijgen is het niet mogelijk om een transport te organiseren.
IEDEREEN BEDANKT!!!!!
Piet en Hennie Moes
