Verslag van ons twaalfde transport met hulpgoederen naar buitenlandse asiels van 16 t/m 18 juli 2010

Deze keer ging het transport naar Boguszyce in Polen

In mei toen Piet in Spanje was kreeg ik een mail van Micheline Andringa dat ze veel over onze hulptransporten en ons werk had gelezen en of het ook mogelijk was om een keer naar het asiel in Boguszyce in Polen te gaan. Micheline had contact met een duitse vrouw, Susanne Baron die regelmatig in het asiel komt en ook probeert zoveel mogelijk hulp te bieden.

Omdat we niet op alle noodkreten kunnen ingaan (wij zijn namelijk maar een zeer kleine organisatie) hebben we eerst meer info opgevraagd. Wij kregen veel foto's, filmpjes enz. en we hadden het idee om er zeker eens naartoe te gaan.

Hierbij de lijst met spullen die Piet meeneemt: 

2100 kilo voer, 2 rollen schaduwgaas, 2 rollen zeil, veel medicijnen o.a. 400 tabletten Amoxoral, 388 tabletten Sulfatrim enz. 36 emmers.

Ook waren er nog 3 dozen met kleding en 5 paar nieuwe schoenen bij voor de mensen die in het asiel werken, want we hadden van Susanne gehoord dat ze erg arm zijn en geen fatsoenlijke kleding en schoenen hebben. En schoenen blijken in Polen zeer duur te zijn.

Vrijdag 16 juli

Vanmorgen om 7.00 uur vertrokken. Ik had met Susanne afgesproken dat we elkaar om 14.00 uur bij de grens met Polen zouden ontmoeten en dan gezamenlijk verder rijden naar Gitta (een vriendin van Susanne) waar we zouden overnachten.

De reis verliep voorspoedig en onderweg haalde Susanne mij al in, en ja het kon natuurlijk niet missen, want een bus met een grote aanhanger en dan een bord van Haba-07 erop, dat zie je niet over het hoofd. We zijn even gestopt bij een parkeerplaats, even kennis gemaakt en toen verder naar de grens. Ja en we moesten geld wisselen, want Polen heeft natuurlijk nog geen euro's. Toch wel gemakkelijk hoor dat er veel landen eurootjes hebben. Toen doorgereden naar Gitta.

Rond 16.30 uur waren we bij Gitta. Gitta is een duitse vrouw die van oorsprong uit Keulen komt, maar altijd gewerkt en gewoond heeft in Berlijn. Na haar pensionering zag ze het niet zitten om in Berlijn te blijven. Terug keren naar Keulen was ook niet precies wat ze wilde, dus heeft ze een boerderij met veel land in Polen gekocht, zodat ze dieren kan opvangen.                                    

Bij Gitta natuurlijk alles bekeken. Ze heeft inmiddels tussen de 50 en 60 honden. De meeste honden zijn eigen honden, moeilijk plaatsbare, gehandicapte enz. die nergens meer een plekje krijgen. Ook heeft ze wat opvangers die ze probeert te plaatsen.

Alle honden lopen in 1 grote roedel in en om het huis.

Bij Gitta gegeten en op tijd naar bed, want morgen staan we om 5.00 uur op en hebben dan een lange dag voor de boeg.

Zaterdag 17 juli

Vanmorgen om 5.00 uur opgestaan, ontbijtje en om 6.00 uur in de auto onderweg naar Boguszyce. Het was nog bijna 500 kilometer, met slechte wegen en natuurlijk maximaal beladen, deden we daar toch nog bijna 6 uur over.  

Tegen 12.00 uur waren we in het asiel. Daar rondgekeken en uitgeladen.

Ze waren in het asiel erg druk want er ging een groep honden naar Zwitseland en die moesten reisklaar gemaakt worden( wassen enz.) en Susanne zou wat honden meenemen die eerst weer in de opvang gaan bij Gitta en van daaruit geplaatst worden.

Wat mij wel opviel in het asiel dat alle honden een onderdak hebben. Er staan een aantal onafgebouwde huizen waar de honden in wonen. Ze kunnen in en uitlopen.

Ook buiten hebben ze hokken.

Het viel mij eigenlijk allemaal reuze mee. Natuurlijk is het geen super de luxe asiel, maar we hebben wel veel slechter gezien.

Ook de mensen reageerden niet echt enthousiast, en dat is in de asiels die wij in Spanje bezoeken wel anders.

We hebben alles uitgeladen, en het was net of het allemaal vanzelfsprekend was dat we al die spullen brachten, geen blijde gezichten, alleen toen we een vracht emmers gingen uitladen, werden ze helemaal enthousiast.

We zijn tegen 15.00 uur weer weggegaan, en er kwam nog geen dank je wel af, geen hand, helemaal niets. Ik had hier dus echt geen goed gevoel bij. Susanne zei later, dat ze ontzettend blij waren met alles, maar ik heb het niet zo ervaren.

Er zullen best hele slechte asiels in Polen zijn, maar dit was inmidels het derde asiel wat ik in Polen heb gezien, en ik vraag mij af of die asiels wel zo hard hulp nodig zijn.

Wij zoeken natuurlijk altijd zeer slechte asiels uit om te helpen, want ook in Spanje heb je goede asiels, en de hele slechte moet je ook zoeken, en zo is het in Polen misschien wel net zo. Ik vind het jammmer dat wij ze in Polen dan nog niet gevonden hebben, maar ach je kunt ook niet overal helpen.

Tegen 21.00 uur waren we weer bij Gitta, daar gegeten en naar bed, want morgenvroeg ga ik tegen 7.00 uur rijden, weer richting huis

Zondag 18 juli

Vanmorgen vroeg opgestaan, ontbijtje, afscheid genomen van Gitta en Susanne (Susanne ging pas later in de ochtend weg) en om 7.00 uur rijden.

Op de terugreis werd ik net na de grens in Duitsland aangehouden door de politie. Omdat we een Transporter hebben met een enkele cabine, en een aanhanger werd ik beschouwd als vrachtverkeer en die mogen op zondag niet rijden in Duitsland.

Ik natuurlijk het hele verhaal vertellen dat ik hulpgoederen had gebracht enz. De agent was erg aardig, en zei, ik moet je een bekeuring geven, want mijn collega staat daar op mij te wachten, dus daar kan ik niet onderuit. De prijs voor zo'n overtreding was normaal tussen de 300 en 350 euro, en hij gaf mij een bekeuring van 35 euro.

Tevens zei hij, zolang je in deze regio rijdt gebeurd er niets, want ik doe mijn ogen dicht, maar ja, buiten deze regio heb ik niets te zeggen. Maar als ze je daar aanhouden moet je niet zeggen dat je al een bekeuring hebt gehad, maar moet je net doen of je nergens vanaf weet. Nou dit was toch echt een geschikte agent!!!!!!

Ik heb naar huis gebeld om door te geven dat ik daar eigenlijk tot 's avonds 12.00 uur langs de kant van de weg moets wachten. Wij hebben toen overlegd dat ik wel een stukje verder ging rijden om naar een grote parkeerplaats te gaan waar een restaurant bij was, zodat ik iets kon eten en drinken en naar het toilet kon.

Hennie heeft toen gelijk onze dochter gebeld of het mogelijk was dat zij mij gingen halen met de andere auto, daar mocht namelijk wel de aanhanger achter en zo konden we dan toch doorrijden naar huis. Zo is het ook gegaan en aan het eind van de middag waren we weer thuis.

Dit is nu het derde asiel wat ik gezien heb in Polen, en ik heb daar niet het gevoel bij wat ik bij de arme asiels in Spanje heb die wij helpen. Ik vind het bij de 3 asiels die ik nu gezien heb in Polen er allemaal goed uitzien. Ik heb niet het gevoel dat ik daar direct weer naartoe moet om hulp te bieden. Ik vind dat er dan wel andere asiels zijn die de hulp harder nodig zijn.

Op onderstaande link alle foto's van het transport.

www.mijnalbum.nl/Album=FYECQAE8

Piet Moes