Verslag van ons elfde transport met hulpgoederen naar buitenlandse asiels
Dit transport was van 13 t/m 19 mei 2010 en ging naar de asiels in Guardo en Torrelavega in Spanje
De bedoeling was dat we hulpgoederen gingen afleveren in Guardo en met een groep mensen een week gingen werken in Torrelavega. Het werken in Torrelavega is niet doorgegaan en daarover verderop in het verslag meer.
Het vertrek was gepland voor donderdag 13 mei. Helma (een kennis en tevens hondentrimster wou wel graag met Piet mee) want zij had verschillende honden op foto's gezien in het asiel in Torrelavega met vreselijke vachten en die wou ze graag helpen.
Donderdag 13 mei
Vanmorgen om 5.00 uur vertrokken, Piet vanaf huis in Nieuw-Amsterdam en Helma ook vanaf huis in Wolvega. We hadden afgesproken dat we elkaar bij Staphorst zouden treffen. Om 5.40 uur de spullen van Helma ingeladen en weer vertrokken, op naar Bordeaux vandaag voor onze overnachting.
We konden goed doorrijden, het was niet druk op de weg en we waren al om 19.15 uur in het hotel in Bordeaux. We zijn nog nooit bij al onze transporten zo vroeg bij ons overnachtingshotel geweest.
Ze hadden gelukkig nog een kamer voor ons, en we hebben lekker kunnen slapen, en morgenvroeg gaan we weer vroeg ons bedje uit en rijden we naar Guardo.
Vrijdag 14 mei
Vanmorgen vroeg opgestaan, een ontbijtje en om 7.30 uur vertrokken. We waren om 11.00 uur bij de Spaanse grens, en konden zonder problemen Spanje in rijden.
Het verliep net als gisteren allemaal lekker vlot en om 15.00 uur waren we al in Guardo en zoals altijd gaan we naar de kerk "Santa Barbara" waar we de auto parkeren en met Genoveva bellen.
Genoveva was nog aan het werk en vroeg of wij naar het hotel wilden gaan, om daar een kopje koffie te drinken. De eigenaar zei tegen ons dat Genoveva aan hem had gevraagd even tegen ons te zeggen dat zij om 17.00 uur komt. Helma is even een stukje gaan wandelen en Piet is naar de kamer gegaan en heeft even lekker gelezen.
Om 17.00 uur kwam Genoveva en Belen en met de man van Belen. De man van Belen kan heel mooi tekenen en had een map bij zich met allemaal tekeningen die hij had gemaakt. Ook had hij een mooie tekening van Coronel gemaakt die Piet kreeg.
Helma had een fotoalbum gemaakt van Ronel. Helma heeft Ronel geadopteerd uit het asiel van Genoveva. Ronel is 2 jaar terug samen met Coronel gevonden. Genoveva was erg blij met het fotoalbum van Ronel.
Voor wij vertrokken hadden wij zoals we altijd doen gevraagd wat ze dringend nodig zijn, en toen kregen we te horen, voer, graag iglo's, (maar dat weten we dat ze die altijd graag wil hebben) en Fortekor/Benakor want ze heeft 2 honden met een hartafwijking die deze medicijnen nodig zijn. Wij hebben een doos van 168 tabletten voor haar gekocht zodat ze een hele tijd vooruit kan. Hier was ze natuurlijk ook superblij mee, want de tabletten zijn in Spanje nog duurder dan in Nederland. In Nederland kost 1 tablet inkoopsprijs al bijna 1 euro.
Het communiceren met Genoveva en Belen is altijd een probleem want ze spreken geen van beide Engels. Normaal is Lolli (lerares Engels) er altijd bij om als tolk te fungeren. Maar ze konden Lolli niet bereiken. We zijn met Genoveva naar huis gegaan en ze heeft ons veel foto's laten zien van alle honden die in het asiel zitten of er gezeten hebben, zo ook veel foto's van Coronel en Ronel.
Daarna zijn we naar een restaurant gegaan waar we iets hebben gegeten. Er was daar een jonge vrouw aanwezig die ze kenden en die Engels sprak, dus die kwam bij ons zitten en kon tolken. Later hebben ze ons weer afgeleverd bij het hotel en we hebben afgesproken voor de volgende dag om 11.00 uur bij het asiel.
Zaterdag 15 mei
We waren al bijtijds wakker en Helma is nog even lekker wezen wandelen om de omgeving wat te bekijken (ja een heel klein beetje vakantiegevoel). De omgeving is daar erg mooi. Het is daar wel heel vaak erg koud, want donderdag heeft het er nog gesneeuwd.
Om 10.55 uur waren we bij het asiel en net dat wij er waren kwamen de 2 mannen die nu helpen met schoonmaken in het asiel, eraan. Zij vertelden ons dat Genoveva nog bij de dierenarts was voor de paspoorten van 3 geadopteerde honden die morgen (zondag) opgehaald worden.
Ook Lilo en Stich, 2 duitse herders, broer en zus die echt niet zonder elkaar kunnen en leishmania hebben, worden geadopteerd door mensen in Guadalajara. waar ze een geweldig plekje krijgen. Wij hadden ook graag deze 2 een mooi plekje willen geven bij ons, maar we hebben al 4 grote honden, dus dat was jammer genoeg niet mogelijk. Maar we zijn wel heel blij dat ze nu een plekje hebben gevonden.
Om 11.30 uur kwamen Genoveva, Belen en Lolli, en konden we gaan lossen. Dat die 2 mannen nu elke dag komen helpen om de hokken schoon te maken enz. is wel geweldig, want het was voor de dames Genoveva en Belen bijna niet meer te doen. Zij worden er namelijk ook niet jonger op en Belen heeft reuma, dus dat verergerd alleen maar.
Omdat we wisten dat ze altijd graag iglo's willen hebben, hebben we 4 iglo's voor ze kunnen kopen, deze vonden ze natuurlijk geweldig.
Genoveva vroeg of wij de iglo's gratis hadden gekregen, nee dat was dus niet het geval, we hebben ze gekocht, toen voelde ze zich erg bezwaard en dat mochten we niet weer doen. Hahahaha, gelukkig regelen we dat zelf en als we de mogelijkheid hebben om ze goedkoop te kopen, doen we dat zeker.
Ook kregen ze 1300 kilo voer, wat middelmaat hondenmanden, waarnaar ze had gevraagd, een doos met vuilniszakken en 2 dozen met ontworming en ontvlooiingsmiddelen.
Het is fantastisch zoals deze mensen met de honden omgaan, de honden krijgen zoveel liefde.
Het blijkt wel dat de honden ondanks dat het een asiel is, het daar ontzettend naar hun zin hebben, want tijdens het schoonmaken van de hokken zetten ze de poorten van het asiel open. Voor het asiel is een groot grasland, en de honden kunnen daar dan heerlijk rennen en spelen. Maar er is geen hond die wegloopt, zodra de hokken schoon zijn en ze weer naar binnen moeten, gaan ze zonder problemen weer naar hun hok.
Om 14.30 uur zijn we weer naar het hotel gereden en konden we ons even lekker opfrissen, want om 17.00 uur zou Genoveva ons weer ophalen om samen met ons naar het nieuwe asiel te gaan, zodat we dat even konden bekijken.
Het nieuwe asiel zou al in december 2009 opgeleverd worden, maar er zijn nogal wat problemen met de bouw en ze hopen dat ze er in september naartoe kunnen verhuizen.
Het is een mooi asiel, maar niet netjes afgewerkt. Genoveva had geen inspraak in de bouw en vind dat de receptie, de operatiekamer en de ziekenboeg te groot zijn, en dat de kennels te klein zijn. Maar het is toch echt wel een grote verbetering in vergelijking tot het oude asiel.
Na de bezichtiging van het nieuwe asiel zijn we terug gegaan naar het hotel en hebben daar nog heerlijk met elkaar gegeten.
Tegen 23.00 uur hebben we afscheid genomen en beloofd dat we in september weer komen. Dit afscheid was natuurlijk zoals altijd met veel tranen.
Morgenochtend vertrekken we naar Torrelavega.
Hier volgt een inleiding over het asiel CAPAB in Torrelavega
In januari 2010 kregen we een mail van Norma uit Spanje met een noodkreet over het asiel in Torrelavega. Ze schreef dat het asiel in erbarmelijke omstandigheden verkeert en dat de 2 vrouwen die het asiel runnen met de rug tegen de muur stonden en niet meer wisten hoe ze verder moesten.
Wij kregen de vraag of wij hulp konden bieden.
Ik ben met Norma gaan mailen voor meer info en wat we zagen op foto's en filmpjes was zeer triest. Wij vonden dat we daar hulp moesten bieden. Wij proberen namelijk altijd bij asiels waar de nood echt hoog is te helpen.
Wij hebben besloten om in februari 5 pallets met voer op te sturen. Norma (onze contactpersoon maar die zelf in Gijon woont maar in Torrelavega is opgegroeid) heeft alles besproken met Russell (van dierenbeschermingsorganisatie Huellas Cantabria), en Russell heeft geregeld dat er een bedrijf was waar de vrachtwagen de pallets kon lossen en het bedrijf stelde ook een auto beschikbaar om de spullen naar het asiel te brengen.
Norma heeft in die tijd regelmatig contact gehad met de 2 dames van het asiel om te vragen wat ze het hardst nodig waren. Het antwoord was VOER!!!!!
Wij hebben 3000 kilo voer opgestuurd en manden en dekens en een doos met een paar duizend euro aan medicijnen (antibiotica enz.).
Wij hadden er alle vertrouwen in dat alles goed zou komen. Ook kregen we via Russell en Norma bericht dat de dames superblij waren met de hulp die ze geboden werd.
Omdat wij zagen dat de honden allemaal aan een korte ketting zitten met een hokje en niet fatsoenlijk rond kunnen lopen, hebben wij het plan opgevat om in Nederland een actie te beginnen om te vragen aan de mensen of ze geld willen doneren zodat wij daar kennels kunnen maken. Dan hebben de honden beweging en wordt het leven al veel beter voor ze.
We kregen vanuit Spanje positieve berichten op onze actie. Russell is naar de vrouwen van het asiel gegaan om alles uit te leggen, wat de plannen zijn en dat wij in mei met een groep mensen willen komen om daar hulp te bieden, honden verzorgen, kennels maken, alles goed schoonmaken enz. enz.
Toen begon alle ellende. De dames wilden niet dat wij daar kwamen, ze wilden niet dat er door anderen gewerkt zou worden. Russell wilde adopties regelen, maar ze wilden geen honden afgeven enz. Er is op allerlei manieren getracht om in contact te komen met de dames, om ze te vertellen dat het beter was voor de honden, dat ze dan niet meer gestolen kunnen worden enz. Maar de dames werden alleen maar boos en gingen constant schelden ook tegen de vrijwilligers, dus voor de vrijwilligers werd het ondraaglijk om daar nog te werken.
Wij zijn intussen gestopt met het voorbereiden van alle activiteiten om daar een week te gaan werken met een groep mensen.
Russell en andere mensen zijn doorgegaan met het onder de aandacht brengen bij diverse mensen van de omstandigheden van de honden in het asiel en van de problemen die er in dat asiel zijn.
Wel hebben we besloten dat we er in mei naartoe gaan om alles te bekijken en we hopen ook dat de situatie dan inmiddels wat veranderd is.
Zondag 16 mei
Vandaag zijn we om 9.00 uur vertrokken naar Torrelavega. We hebben een mooie toeristische route genomen, zodat we nog iets van de omgeving konden zien. We reden prachtig door de bergen en het gaf regelmatig een wauw reactie. We stonden tussendoor nog achter een kudde koeien met kalfjes waar we tussendoor moesten rijden.
Op een gegeven moment na een bocht schrokken we, want er liepen 2 volwassen mastins met een pup op straat. Ja en dat met een mastingek als Piet!! Piet had wel graag willen stoppen om de pup mee te nemen, maar we hebben dat maar niet gedaan.
We hadden afgesproken met de vrijwilligers van het asiel, die zouden ons ergens in Torrelavega bij een winkelcentrum ontmoeten. Zij gaan met ons mee naar het asiel. Wij waren wat later dan gepland, maar de vrijwilligers stonden op ons te wachten. We hebben kennis gemaakt en toen is Ana voor ons uitgereden naar het asiel.
Toen we bij het asiel aankwamen schrokken we al, want wat we zagen was vreselijk!!!!! Dit kun je geen asiel noemen. In een asiel horen honden veilig te zijn, en aandacht en verzorging te krijgen. Hier is niets van dat alles.
Er zijn 2 terreinen, 1 gedeelte is helemaal omheind en daar staan stenen schuren met hokken en kennels. Dit is het gedeelte van de organisatie Capab. Hier is plaats voor ongeveer 100 honden. En er is een groot gedeelte waar de honden (ruim 200) aan en korte ketting bij een hondenhuisje zit. Dit is een gedeelte "niemandsland" en de honden zijn in principe van niemand.
We zijn binnen deze omheining gegaan en hebben eerst even met Ana en Monica enz. staan praten. De dames van het asiel waren er wel, maar waren in de hokken, kwamen naar buiten en liepen ons zo voorbij zonder een woord te zeggen en gingen naar het kantoor. Wij hebben toen tegen Ana gezegd of we niet even kennis moeten maken, waarop Ana naar de dames is gegaan om dat te zeggen. De dames kwamen naar buiten en gaven ons de hand. Ze zeiden verder niets en begonnen heftig te discussieren met de vrijwilligers Ana en Monica. Monica was gelijk in tranen om de dingen die er tegen haar gezegd werden.
Wij hebben er rondgekeken en waren volledig in shock van de dingen die we daar zagen, zoveel dierenleed, dierenmishandeling, vreselijk!!!! Die honden leven in een hel, het is net een concentratiekamp uit de tweede wereldoorlog. Het is voor de dieren een ware martelruimte, pure dierenmishandeling. Er liggen doodzieke honden, ze zijn terminaal, liggen er gewoon dood te gaan!!!! Honden helemaal kaal van de schurft, met open wonden. Het is werkelijk niet te beschrijven hoe het daar is.
Na eerst te hebben rondgekeken, heeft Ana ons naar het huis gebracht die we voor een aantal dagen gehuurd hadden. We hebben daar de boel uitgepakt en zijn weer terug gegaan naar het asiel, want we willen natuurlijk zoveel mogelijk gaan doen, en het zijn kostbare uren.
Toen we bij het asiel terug kwamen hoorden we van Ana dat de dames hadden gezegd dat ze niet wilden dat wij er aan het werk gingen als zij er niet waren. Zij zouden er elke dag om 15.00 uur zijn en om 21.00 uur weer weggaan en in die tijd mochten wij werken, honden knippen enz.
Maar wij kwamen hier om te werken, en niet om de hele dag net te doen alsof we vakantie hebben en dan 's middags een paar uurtjes werken. Dit was niet de afspraak en we hebben ook duidelijk laten blijken dat we hier niet blij van werden.
Wij willen helpen, maar de dames laten het gewoon niet toe!!!!!
Toen we rondliepen had Helma al de Alaskan Malamute zien zitten, de hond waarvan we ook al foto's hadden gezien. Deze hond was er zo erg aan toe, dus deze maar als eerste aangepakt. We hebben eerst zijn rug gedaan, daar waren we al een tijd mee bezig, en toen hij onrustig werd hebben we besloten om morgen met hem verder te gaan.
Ook werd er nog een hond in het asiel gebracht, een zwarte labradormix. De hond was natuurlijk doodsbang en wist niet wat er zou gaan gebeuren.
De dames sleurden de hond gewoon mee en plaatsten hem ergens aan een ketting bij een hok. Die dames hebben echt geen greintje gevoel voor die dieren!!! Echt vreselijk zoals ze hiermee omgaan.
We hebben verder helemaal niet veel gedaan vandaag, want we waren zo van slag wat we daar hebben gezien, dat we naar ons huisje zijn gegaan. Wel waren er nog een paar vrijwilligers bezig om de honden in te spuiten tegen vlooien en teken.
Wij kunnen niet beschrijven wat we daar hebben aangetroffen en raken er ook niet over uitgepraat. We zijn volledig ontdaan door alles.
Morgen mogen we pas om 15.00 uur weer aan het werk, dus weer een dag duimen draaien. Dit is zo frustrerend, als je ziet dat er zoveel werk is en dat ze je gewoon niet aan het werk laten gaan!!!!
Maandag 17 mei
We zijn vandaag toch maar even op aanraden van Ana en Monica naar Santilla del Mar gegaan, want een leuk stadje is. Ja, je moet toch iets met je tijd, maar je blijft er rondlopen met een rotgevoel.
Om 15.00 uur waren we weer bij het asiel, maar de dames waren er natuurljk niet, die kwamen om 15.15 uur aanzetten, dus weer een kwartier verspild. Je loopt je er hoe langer hoe meer op te winden. De dames zijn gekomen en gaan in het kantoortje zitten.
Wij zijn verder gegaan met het scheren van de Malamute. We hebben hem nu op de trimtafel gezet met een muilkorf. Het ging heel goed en hij bleef mooi rustig. Nadat de achterkant klaar was zijn we gestopt en gaan later weer met hem verder.
Er waren vandaag ook weer vrijwilligers die de waterbakken van de honden hebben schoongemaakt.
Ze mogen daarvoor geen water uit de gebouwen halen, maar moeten met de auto ergens heen om water op te halen.
De waterbakken van de honden zijn zo vies en smerig, ze zitten vol groene aanslag.
Ook krijgen de honden elke dag geen water, toen wij zondag kwamen waren er waterbakken leeg en hadden verschillende honden vreselijke dorst. De vrijwilligers hebben ze toen water gegeven.
Eten krijgen ze ook maar 1x in de paar dagen.
Eten geven doen de dames zelf, daar mogen de vrijwilligers niet bijkomen, maar het rare is dat alle honden dezelfde hoeveelheid eten krijgen. Een mastin krijgt net zoveel als een pinchertje. De grote honden zijn ook allemaal erg mager.
We hebben natuurlijk ook weer goed rondgekeken en je valt van de ene verbazing in de andere. Dit is werkelijk een hel voor honden!!!!!
Ook hebben we vandaag 2 nestjes met pups gezien, ze lagen in een houten hok, de dames kijken er niet eens naar. Ze waren ongeveer 2 dagen oud en zaten al vol teken. De dag erna was er al een pup dood!!!!!
Dit is toch echt pure dierenmishandeling!!!! De loopse teefjes zitten aan een ketting en als er een zwerfhond bijkomt, kunnen ze geen kant op. Het is belachelijk dat er in het asiel pups worden geboren, terwijl er een dierenarts in de buurt is die gratis elke week 1 hond voor ze wil steriliseren. Dit weigeren de dames!!!!
We zijn weer verder gegaan met het scheren en het volgende "slachtoffer" was een foxterrier met heel veel klitten. Een lief aanhankelijk hondje. Verder nog 2 foxterriers gedaan, waarvan er 1 slecht aan toe was. Hij had oorontsteking, was erg lusteloos, liet zijn kop erg laag hangen en had en grote wond op zijn huid.
Nog een paar honden gedaan en om 20.15 uur kregen we te horen via een vrijwilligster dat de dames hadden gezegd dat we weg moesten gaan omdat zij ook weg wilden. Wij hebben in alle rust onze spullen opgeruimd en zijn om 20.30 uur vertrokken. Wij hebben ongeveer 4 uur kunnen werken. We hebben vandaag 5 honden kunnen scheren.
De dames doen helemaal niets en negeren ons volkomen.
We hebben wel weer gevraagd of we dinsdag vroeg zouden mogen beginnen, maar dat mocht niet. Toen hebben we besloten om woensdag naar huis te gaan. We kwamen er tenslotte om te werken en niet om er vakantie te vieren.
Dinsdag 18 mei
Vanmorgen zijn we even naar het asiel ASPACAN in Laredo geweest, omdat we ook voor dat asiel wat spulletjes hadden meegenomen. We hebben van te voren gevraagd waar ze het meeste behoefte aan hadden, en dat was dekens, handdoeken, shampoo, halsbanden en riemen. Dit hebben we ze dan ook gebracht.
Het asiel ASPACAN in Laredo is een klein asiel, maar heeft alles goed voor elkaar. Omdat er ook vrijwilligers van Aspacan in Capab helpen, hebben wij ook bij hun spullen gebracht die ze nodig waren.
De mensen van Aspacan willen meer hulp bieden aan het asiel Capab, zoals met voer, adopties enz. enz. maar dit wordt allemaal geweigerd door de dames van Capab. Er zijn alleen een paar vrijwilligsters van Aspacan die helpen in Capab.
We zijn vandaag wat vroeger naar het asiel gegaan, omdat we voor alle honden lekkere bakjes vlees bij ons hadden en lekkere snacks. We hebben vandaag de honden op het buitenterrein allemaal lekker verwend met een lekker bakje vlees.
Om te gaan scheren lukte niet, want dan moesten we de generator meenemen, en dat was een giga eind lopen. Wij waren om 14.00 uur bij het asiel en er was niemand, dus we konden lekker de hondjes verwennen, met vlees en kauwstaafjes.
Na 15.00 uur toen de dames kwamen konden wij weer een paar honden scheren en hebben ook de Alaskan Malamute van zijn laatste stuk vacht ontdaan.
Ook zijn we vandaag binnen de omheining van het gedeelte van Capab gegaan. Daar waren we nog niet geweest.
Ook daar een en al ellende. De honden liggen en lopen de hele dag door hun eigen stront.
Het wordt misschien 1x per week schoongemaakt. Ook kale honden van de schurft (of andere ziektes), honden met open wonden, een hond met oogproblemen, er gebeurt allemaal niets mee.
Ze laten de honden gewoon kreperen!!!!
Zoals we al eerder zeiden, het is net een concentratiekamp uit de Tweede Wereldoorlog!!!!!
Ook Russell was er die dag om te werken en 2 meisjes van Aspacan. De meisjes van Aspacan wilden de waterbakken schoonmaken en werden uitgescholden door de dames dat ze geen water mochten gebruiken.
Alle vrijwilligers die er zijn, het zijn allemaal geweldige mensen met hart voor dieren, maar iedereen is bang voor de 2 dames!!!!
Maar als je dan rondloopt, zie je steeds meer ellende, honden helemaal kaal van de schurft, hoe lijden die dieren, vreselijk. Er waren zelfs honden die wonden hebben door de schurft, er wordt niets aan gedaan. Alle medische zorg wordt de honden onthouden. Wij dachten in het begin dat het een kwestie van geld is dat de honden weinig medische zorg krijgen, maar er is in de buurt een dierenarts die ze gratis wil helpen, maar het wordt geweigerd door de dames.
Wij hebben in februari een hele grote doos met medicijnen opgestuurd, werkelijk voor een paar duizend euro, wat is daarmee gebeurd, want de honden kan ze niets interesseren, ze geven de honden niets, ze laten ze gewoon doodgaan!!!
We hebben terminaal zieke honden gezien, die liggen daar gewoon dood te gaan!!!!!
Er zijn veel mensen die willen helpen, allemaal vrijwilligers,maar de dames behandelen ook de mensen vreselijk slecht, ze schelden enz.
Er was zondag, maandag en dinsdag een vrijwilligster die graag en hondje wou adopteren, maar ze durfde de dames niet te vragen, omdat ze bang was, dat ze haar van het terrein zouden sturen en dan kan ze de honden niet meer helpen. Dit is toch te gek voor woorden!!!!!
Er staat op het terrein een houten gebouw met 2 grote hangsloten erop. Pas vandaag zagen we dat daar ook honden in zitten, ook aan een ketting.
Er is vanaf zondag niemand bij die honden geweest, dus ze hebben geen eten, geen water enz. Wij konden 3 honden zien door een kier tussen de planken.
We hebben nog veel foto's gemaakt en toen hebben we onze spullen ingepakt. Helma is nog weer rond gaan lopen, en met een brok in de keel, al die ellende nog weer bekeken. Ze kon haast niet wegkomen, want dan laat je al die honden weer in de steek, dit is zo'n rotgevoel, en zelfs na een aantal dagen thuis, zijn we nog helemaal stuk.
Dat er zulke dingen gebeuren terwijl er een groep mensen is die daar graag zouden willen helpen. Onvoorstelbaar!!!!!
Wij weten niet wat er met die dames aan de hand is, maar volgens ons zijn ze echt gestoord/psychisch ziek.
Mensen van Aspacan zijn er een paar weken terug geweest met gekookte eieren, die ze aan de honden wilden geven, dat mocht niet van de dames. Een bouwbedrijf wou bouwmaterialen doneren als wij kwamen om te bouwen, dat hebben de dames ook geweigerd. Medische zorg voor de dieren wordt ook geweigerd.
Er wordt zo vreselijk veel hulp aangeboden, maar alles wordt kapot gemaakt door de 2 dames.
Wij hebben inmiddels al zoveel asiels gezien in Spanje, waar we hulp bieden, maar er is geen enkel asiel zo slecht als dit. Wij hebben hier geen woorden voor, dat dit mogelijk is in een land als Spanje in 2010.
Nu we weer thuis zijn denken ook wij, we willen zo graag helpen, en de dames willen niets, wij gaan er ook niet weer naartoe. Maar wij denken aan de dieren. We sturen geen medicijnen meer, want dat is weggegooid geld, kunnen we beter naar andere asiels sturen waar ze blij zijn dat ze het krijgen en het ook gebruiken.
Maar voer gaan we binnenkort wel weer sturen, want dan weten we dat de honden in ieder geval goed voer krijgen (de keren dat de dames ze voeren). Het is dan voer van zeer goede kwaliteit met een hoge voedingswaarde.
Wij willen graag ons plan om in september met een groep mensen te komen, uitvoeren en zorgen voor betere omstandigheden voor de honden.
We hebben een actie dat mensen geld kunnen doneren voor kennels, en willen die daar graag bouwen. Honden verzorgen, hokken schoonmaken enz. enz. Maar als deze dames zo doorgaan, kunnen we weer niets betekenen voor die arme honden die in die hel zitten.
Zoals wij het kunnen bekijken is er 1 goede oplossing, en dat is de dames uit het asiel, en er een nieuw management op zetten. Er zijn vrijwilligers genoeg die graag willen helpen, maar het nu niet doen omdat ze steeds worden uitgescholden door de dames. Het werken wordt de vrijwilligers op deze manier onmogelijk gemaakt.
Wij hopen dat er spoedig een goede oplossing komt voor deze hel voor de dieren, en dat er een andere groep mensen alles zou overnemen en dat we met elkaar de schouders eronder kunnen zetten om er een goed asiel van te kunnen maken.
Piet en Hennie Moes
Stichting Haba-07
Dit was de situatie op het moment dat we thuis kwamen. Inmiddels is het allemaal geescaleerd in dat asiel met de dames. De dames hebben al 2 vrijwilligsters mishandeld. Er mogen nu geen mensen/vrijwilligers meer op het terrein om de honden te verzorgen.
De dierenarts die gratis medische zorg wil verlenen is vorige week in het asiel geweest. Ze zag 2 honden die ze wou laten inslapen en heeft tegen de dames gezegd dat ze spullen ging ophalen uit de praktijk. Toen ze terug kwam hadden die 2 dames de honden achter slot gezet, zodat de dierenarts de honden niet uit hun lijden kon verlossen. De dierenarts is erg boos geworden en gaat ook actie ondernemen.
De mensen daar blijven natuurlijk niet stil zitten te wachten en hebben afgelopen week (ook de dierenarts is meegeweest) een gesprek gehad met de Ganaderia. Wij hebben een rapport geschreven, die is vertaald door iemand van de Partij voor de Dieren, en ook namens de Partij voor de Dieren is er een brief naartoe gegaan. Er zijn inmiddels diverse Spaanse dierenbeschermingsorganisaties bij betrokken, en we gaan er met elkaar voor vechten dat deze honden niet langer in deze hel hoeven te leven.
Komende week gaat er een dierenarts van de Ganaderia samen met de dierenarts die gratis medische hulp wil verlenen een inspectie doen in het asiel. We hopen dat er dan dingen duidelijk worden en alles gaat veranderen, anders moeten we met elkaar andere stappen ondernemen.
De dames van Capab hebben altijd naar buiten gebracht dat ze er helemaal alleen voor staan, dat ze met de rug tegen de muur staan, van niemand hulp krijgen enz. enz.. Nu er hulp komt, komt hun ware aard naar voren. Ze weigeren alle hulp en zijn niet goed voor de honden!!!!
Wij blijven doorgaan met onze actie voor hekwerk en gaan ervan uit dat we in september er wel naartoe kunnen om te bouwen.
Hier moet iets veranderen anders wordt het een groot schandaal.
Voer kunnen we momenteel niet opsturen, want ze willen het niet aan de 2 dames van het asiel geven, dus zodra er iets verandert, er weer vrijwilligers op het terrein mogen, sturen wij weer voer, zodat de honden voldoende te eten hebben.
Medicijnen gaan we vermoedelijk opsturen naar de dierenarts. De dierenarts wil ze gratis helpen, maar medicijnen moeten ze natuurlijk wel betalen. Wij hebben afgelopen week weer 3 dozen met goede medicijnen (Amoxoral, Sulfatrim, Doxoral enz.) gekregen, dus dat gaan we zo spoedig mogelijk opsturen.
Wij houden jullie via onze nieuwspagina op de hoogte van de ontwikkelingen van Capab.
